Category Archives: ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΘΕΟΛΟΓΙΑ

ΑΡΙΩΝΟΣ-ΕΤΟΠΙΑ

ΑΡΙΩΝΑΣ


Αφιερωμένο στον Αρίωνα (Γεώργιος Νασιάκος) που εδώ και χρόνια έφυγε από την χθόνα…

…αφήνοντας μας το Όραμα και τους στοχασμούς του. 

Το έργο του είναι αποτυπωμένο στα βιβλία του:

ΕΤΟΠΙΑ Α’

        ( η ιδανική πολιτεία των Ανθρώπων – Ελλήνων)

ΕΤΟΠΙΑ Β’ Η θεωρία της ακαιρεότητας των 

υπερπλεγμάτων (με σύμπακτους 

Θεογονικούς-Κοσμογονικούς στοχασμούς) .

.

Advertisements

ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ, Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ-ΔΙΟΤΙΜΑΣ

ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΑΝΤΖΥ ΣΑΜΙΟΥ- ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΟΤΙΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ

http://www.youtube.com/user/oriaka

ΠΟΛΟΣ-ΑΠΟΛΛΩΝ



«Κανένας λοιπόν Έλληνας δεν θα φοβηθεί ποτέ να σκεφθεί πως δεν πρέπει οι θνητοί ν’ασχολούνται με τα θεία. Θα σκεφθεί το εντελώς αντίθετο, ότι το θείο ούτε είναι ποτέ άλογο ούτε αγνοεί κατά κάποιο τρόπο την ανθρώπινη φύση.«

(Πλάτων «Επινομίς» 988)


        ΠΟΛΟΣ

«ΠΟΛΟΣ: (ό) πέλω, πέλομαι πολέω, ακίνητον τι πράγμα περί ώ έταιρον τι στρέφεται, άξων, ο άξων σφαίρας…


…και νεώτερον έκαστον των δύο άκρων του άξονος περί ά στρέφεται πραγματικώς ή νοητώς οιαδήποτε σφαίρα, ιδίως δε νοητώς η γήϊνη. Πόλος βόρειος – νότιος το βόρειον άκρον της γήϊνης ή ουράνιας σφαίρας ή το νότιον…


…η σφαίρα η περί τον άξονα στρεφομένη, ο θόλος του ουρανού, το στερέωμα.»
                   
                       (Δ. Δημητράκου «Μέγα Λεξικόν όλης της Ελληνικής Γλώσσας»)

«ΓΗΝ ΔΕ ΤΡΟΦΟΝ ΜΕΝ ΗΜΕΤΕΡΑΝ, ΕΙΛΟΥΜΕΝΗΝ ΔΕ ΠΕΡΙ ΤΟΝ ΔΙΑ ΠΑΝΤΟΣ ΠΟΛΟΝ ΤΕΤΑΜΕΝΟΝ»

 «Την Γην που μας τρέφει και περιστρέφεται γύρω από τον άξονα τον τεντωμένον από το εν άκρον του σύμπαντος εις το άλλο» 

(Πλάτων Τίμαιος 40Β)




Πράγμα ακίνητο γύρω από το οποίο περιστρέφεται κάτι… ο άξων, ο Πόλος με την αρχαία του σημασία, στρέφει τον νου κατ’αναλογία μακροκόσμου – μικροκόσμου προς την ορθή και σταθερή σπονδυλική στήλη γύρω από την οποία ρέοντα ανελίσσονται  τα δύο ρεύματα της ζωής του θνητού.
Ο άνθρωπος ο έχων την σπονδυλική στήλη ορθή, όμοια με Πόλον, ακίνητο, γύρω του οποίου περιστρέφεται ο βίος του, θα πρέπει να έχει σαφή εικόνα της ακινησίας του Πόλου Γης και Ουρανού, διότι μέσω αυτού, δια «της ομού πολήσεως» μετά του Πόλου Απόλλωνος συνδέεται με τον ουράνιο θόλο.
Όπως λοιπόν ο πόλος/άξων της γης ταυτίζεται με τον πόλο/άξονα του ουρανού έτσι και καθ’ομοίωσιν αυτών, η σπονδυλική στήλη του ελλόγου και μόνο όντος, κάθετος και αυτή προς την Γη καθίσταται προέκταση της  και συμπίπτει με τον Πόλο του Ουρανού. Το αίτιο στο νοητικό πεδίο ο Πόλος Απόλλων έχει τον καθρεπτισμό του μέσα στο αιτιατό του φυσικού πεδίου, το αθάνατο στο θνητό, το αόρατο στο ορατό, το μακροκοσμικό στο μικροκοσμικό.



«ΑΡ’ΟΥΝ ΗΝ Δ’ΕΓΩ Ο ΓΕ ΤΑΥΤΟΝ ΑΝ ΤΙΣ ΠΡΟΣΕΙΠΟΙ ΜΕΙΖΟΝ ΤΕ ΚΑΙ ΕΛΑΤΤΟΝ, ΑΝΟΜΟΙΟΝ ΤΥΓΧΑΝΕΙ ΟΝ ΤΑΥΤΗ Η ΤΑΥΤΟΝ ΠΡΟΣΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ, Η ΟΜΟΙΟΝ; – ΟΜΟΙΟΝ ΕΦΗ»

«Αρά γε λοιπόν, είπα εγώ, όταν δύο πράγματα, ένα μεγαλύτερο και ένα μικρότερο, τα ονομάσουμε με το ίδιο όνομα, είναι ανόμοια, αφού ονομάζονται το ίδιο ή όμοια; – Είναι όμοια είπε» 

(Πλάτων «Πολιτεία» 435Α)

Η ορθή σπονδυλική στήλη, ο  π ό λ ο ς, ιστάμενος ορθός επιτρέπει στον θόλο του κρανίου να δέχεται καθέτως, δηλαδή απ’ευθείας, τις απορροές των Αστέρων και του Πόλου Απόλλωνος του Ουράνιου Θόλου.
Κατέχει ως εκ τούτου «δυνάμει» την τροφοδότηση της λογικής αλληλουχίας των συλλογισμών, διότι ο πόλος είναι ο σταθερός άξονας γύρω του οποίου περιστρέφεται καθ’ ολοκληρίαν το ουράνιο στερέωμα και καθ’ομοίωση του επηρεάζεται η κίνηση της ψυχής.
Κατά περίεργη σύμπτωση η σπονδυλική στήλη που αποτελείται από 33 σπόνδυλους, εμπεριέχει μέσα της τις φυσικές ιδιότητες του πόλου..
(*Βλέπε: «Οι πέντε κανόνες της των ονομάτων επίσκεψις»)



Πράγματι στην σπονδυλική στήλη υπάρχουν ο Νούς, ως Νωτιαίος μυελός και ο πόλος ως άξων, συγκρατών τους σπονδύλους σε όρθια στάση.


 
Επίσης βλέπουμε εκτός από τον Πόλο να ενυπάρχει και η λέξη ΔΥΝ, η δύναμις δηλαδή των ρευμάτων, τα οποία περιστρέφονται πέριξ του πόλου. Τα δύο ρεύματα Σ και Σ κινούμενα παλινδρομικά από το αρκτικό Σ της λέξεως ως και το τελικό της Σ. 
Η Ελληνική Γλώσσα «ομειώνει» τους σπόνδυλους με τον Πόλο. Παρέχει δηλαδή τις προϋποθέσεις της επέκεινα έλξεως Αγαθότητας μεταξύ ομοειδών όντων, έχοντας την φυσική της αναπαράσταση στην λέξη σ π ό ν δ υ λ ο ς  εγκατεστημένη στον φυσικό οργανισμό του ανθρώπου.
Η ιδέα της Αγαθότητας έλκει εκείνα τα θνητά όντα τα οποία έχουν συνειδητοποιήσει την αιωνιότητα της ύπαρξης του κεντρικού άξονα/πόλου τους και τείνουν προς τις ιδιότητες του Θείου Πόλου.

Μετατονίζοντας ο Πλάτωνας το φυσικό στο ψυχικό πεδίο, λέει ότι στον άνθρωπο υπάρχει μία ψυχή , η οποία από την φύση της είναι θεϊκή αλλιώς δεν θα ήταν δυνατό μέσω της «ομοιώσεως»να τείνει προς τα άνω.
«ΟΜΟΙΩΣΙΣ ΔΕ ΔΙΚΑΙΟΝ ΚΑΙ ΟΣΙΟΝ ΜΕΤΑ ΦΡΟΝΗΣΕΩς ΓΕΝΕΣΘΑΙ»
«Και η ομοίωσις σημαίνει να καταστώμεν δίκαιοι και ευσεβείς μετά συνέσεως»
(Πλάτων «Θεαίτητος» 176Β)








Πόλις, Πολιτεία, Πολίτευμα, Πολιτισμός, Πολίτης, Οπλίτης, Όπλον, Πόλεμος, Πλόος και Πλούς, Πλέω, Πλοίον, Πλεύσις, Πέλας, Πέλω, Πέλομαι, Πέλαγος, Πέλωρ, Πλύσις, Πλοηγός, Πλέγμα, Πλευρά, Πλήρωμα, Πληρότης, Πληρωμή, Πολλοί, Όλος + Π + Πόλος…



ΠΟΛΟΣ = ΟΛΟΣ + Π.
Οι τρείς σημασίες της λέξεως Πόλος αποτελούν το Όλον, δηλαδή την ενότητα της έννοιας της λέξεως όπου το σύμφωνο Π ορίζει την Πύλη η οποία ανοίγει το Όλον δια του Πόλου.


Ο Πλάτων στην «Πολιτεία» ή αλλιώς «Περί Δίκης» (=Δικαίου) χρησιμοποιεί οκτώ φορές μέσα σε έντεκα γραμμές τις παραπάνω λέξεις με «κορυφαία του χορού» την λέξη «Πολιτεία».


Η  Π Ο Λ – Ι Τ Ε Ι Α είναι αφιερωμένη καθ’ολοκληρίαν με την μυστική της σημασία στον Α – ΠΟΛ – ΛΩΝΑ δηλαδή… στην Ουράνια Πολιτεία όπως λέει και ο ίδιος ο Πλάτων.(Νόμοι 739D και Πολιτεία 592)


Έχοντας ο Πλάτων κατά νου τον «σύνδεσμον της πόλεως» και το «συναρμόττειν τους πολίτας» αποσκοπεί μέσω της προσφοράς του κάθε πολίτη στα κοινά, να συντελεί ο καθένας στον ενωτικό δεσμό της πόλεως για την ευημερία όχι μια τάξης πολιτών, αλλά για το σύνολο της πόλεως.


Λέξεις Α+Πολ-λώνιες οι παραπάνω διασταλείσες έννοιες….
επανασυστελλόμενες…
εστιάζουν και σκοπεύουν με καταιγιστικά βέλη,
τα βέλη του «Εκατηβελέτου» (του μακράν ρίπταντος) Απόλλωνος…
…την διεσπασμένη ελληνική διάνοια…


….ο στόχος είναι ΈΝΑΣ:   Η ΕΝΟΤΗΣ! ΤΟ «ΕΝ ΔΕ ΑΠΟΛΛΩΝ». 


Η ενότητα του Λόγου επαναφέρει την ενότητα στην ψυχή..!…


….όταν αυτό γίνεται συνειδητά, όταν έχουμε την επίγνωση της σημασίας των λέξεων που χρησιμοποιούμε…




Θυμηθήτε: όπως πάνω έτσι και κάτω… έτσι και μέσα μας!


Ο Πόλος της Γης στην περίπτωση του κύκλου του ημερονυκτίου παραμένει σχεδόν ακίνητος.


Στην περίπτωση του ετήσιου κύκλου της Γης ο Πόλος της κινείται με τον αργότατο ρυθμό 50″ 27 εκατοστά της μοίρας σε ανάδρομη φορά.


Στην περίπτωση της Μετατόπισης των Ισημεριών πραγματοποιεί πλήρη κύκλο 360° πέριξ των Αστερισμών (Ζωδιακού) μέσα σε περίπου 26.000* ηλιακά χρόνια.
Όλα αυτά έχονται σε αναλογική σχέση με την ζωή των θνητών…
*(Ώ Μέγα (Σύμπαν) = Ω = το εικοστό έκτο γράμμα του Αρχαίου Ελληνικού Αλφαβήτου σε απόλυτη αναλογική αντιστοιχία και σημασία των 26.000 ημερών του ενεργού βίου των θνητών κατάτον Ηρόδοτο.)


Καθ’ ομοίωσιν του Πόλου η ψυχή οφείλει να εισχωρήσει σε κάθε κατάσταση κινήσεως του Πόλου ξεχωριστά.

Πρώτα να δια-κρίνει την σημασία του κύκλου του ημερονυκτίου (σχεδόν ακινησίας του Πόλου).
Στην διάρκεια του κύκλου  αυτού ελάχιστα ή σχεδόν καθόλου δεν φωτίζεται από το νοητό Φως του Φωτοδότη Απόλλωνος.

Στην συνέχεια με την μικρή ετήσια κίνηση του Πόλου η ψυχή λαμβάνει αμυδρώς το άϋλο φως αυτού…
Μόνο στην τρίτη φάση αντιλαμβάνεται την πλήρη περιφορά της κινήσεως του Πόλου κατά τον κύκλο δηλαδή της Μεταπτώσεως των Ισημεριών, αφομοιώνουσα μέσα στο μέγιστο χρονικό διάστημα των ενσαρκώσεων της το υπέρτατο της Ουσίας… το Φως του Απόλλωνος.




Τι υπονοεί ο Σωκράτης όταν λέει στην «Πολιτεία»:

«Γιατί δεν θα παραλείψω κανένα μέσον, ως ότου ή να πείσω και αυτόν και τους άλλους, ή τουλαχιστον να τους προπαρασκευάσω κάποια ωφέλεια γιά την άλλην ζωή, όταν, άμα ξαναγεννηθούν, τύχη και ευρεθούν εις παρόμοιες συζητήσεις.- Πολύ μικρό χρονικό διάστημα, είπε, τους ορίζεις. – Αυτό λοιπόν το διάστημα, είπα, δεν είναι τίποτα μπροστά στην αιωνιότητα. Δεν είναι όμως καθόλου παράξενο ότι το πλήθος δεν πιστεύει στα λεγόμενα.«



Ο συνολικός χρόνος κατά τον οποίο ο Άξων/Πόλος του βίου του ανθρώπινου έλλογου όντος, η σπονδυλική του στήλη, ο  π ό λ ο ς του, είναι σύμφωνα με τα λεγόμενα του Σωκράτη το » άπαν χρονικόν διάστημα «, που δεν περιορίζεται στην τρέχουσα ενσάρκωση, αλλά είναι αυτό που έχει την αναμφισβήτητη προ-ύπαρξη και συνέχεια στους προηγηθέντες και στους μελλοντικούς βίους. 


Η σύγκρισης των αναλογιών είναι μέγιστο μάθημα για τον αναζητητή.


Η αστρονομική παρατήρηση καθίσταται ενσυνείδητη παραγματικότητα.


Η δε κίνηση των ουρανίων σωμάτων καθορίζεται από τον Πόλο Απόλλωνα και διέπει την πραγματική αιώνια πορεία του Έλληνα…

…εφόσων αυτή είναι τόσο άρρηκτα  συνδεδεμένη με την ονομασία του Θεού του Φωτός.
Ο βίος των Ελλήνων θα ήταν πλυμμύρα καθαρού φωτός, εάν…
…αυτοί αναγνώριζαν την ενότητα του Λόγου, την οποία με τόση διακριτικότητα και γενναιοδωρία προσφαίρει ο Φοίβος.
«Φοίβον ονόμαζαν οι αρχαίοι κάθε καθαρόν και αγνόν».


«Επομένως αρμόζει εις το εν το απρόσμικτον να συνευρίσκεται αιωνίως μετά του αφθάρτου και του καθαρού.»
Πλούταρχος (Περί του ΕΙ εν Δελφοίς)



Το Άφθαρτον και Καθαρόν του Φοίβου είναι η ισχύς της «εξομοιωματικής» ιδιότητας της νοητικής οθόνης του Έλληνα που δια της Θείας Ελληνικής Γλώσσας μπορεί να ενεργοποιήσει την «δυνάμει» ικανότητα του απορροφήσεως της λάμψης του καθαρού αμιγούς φωτός του Φοίβου,
του ΕΝ ΔΕ ΑΠΟΛΛΩΝ.


Ο ΑΡΜΟΣ στην προκειμένη περίπτωση είναι η κοινή συνδετική ρίζα ΠΟΛ- .
Η στήριξις είναι ισχυρότατη.

Ο Α+Πόλ- λων από τον πατέρα του Δία έχει προπάππου του τον Ουρανόν και από την μητέρα του: » τον Κοίον, ή Κρόνον, ή Πόλον, υιόν του Ουρανού » κατά τον Αθ. Σταγειρήτη.

Η σύλληψις  είναι εφικτή μόνο δια του…
…Φωτισμού!
Μόνο έτσι… …»εκ -δηλ – ούται» και εκφράζεται με την Θεία αυτή Οντότητα του Απόλλωνος ο οποίος: » επιστατεί στην αρμονία κινώντας όλα μαζί συγχρόνως (ομοπολών) σε θεούς και ανθρώπους «
(Πλάτων Κρατύλος 405D)


Ο Πόλος – Απόλλων είναι εκείνος ο οποίος βλέπει ολόκληρο τον απέραντο αιθέρα, την γή μέχρι τα θεμέλια του απέραντου κόσμου. 


«διότι εσύ βλέπεις όλον αυτόν τον απέραντον αιθέρα και από πάνω βλεπεις την ευτυχισμένη γη και από κάτω στο σκοτάδι κατά την νύκτα εν ώρα ησυχίας που έχεις για μάτια τα άστρα, βλεπεις τις ρίζεις (τα θεμέλια) και έχεις τα πέρατα όλου του κόσμου κάτω από τα μάτια σου«
 (Ι.Δ. Πασσά «Τα Ορφικά»)


Ο γάμος Απόλλωνος – Αστρονομίας τελείται κάτω από την επίβλεψη της κοινής ρίζας  -πολ-


«Θεοί, Σύμβολα, Αρχέτυπα των Ελλήνων» Αλτάνη

Προσέξτε…

…και ο μαγνήτης έχει πόλους…

θετικό και αρνητικό που έλκουν και…

…πολώνουν!

Ας προσέχουμε λοιπόν και ας διακρίνουμε που ανήκουν αυτά που μας έλκουν!

Έχουμε πάντα την ελευθερία στο τι επιλέγουμε…

…Θετικά ή αρνητικά,

Φως ή σκότος…!;





Πηγές:

Αλτάνη «Θεοί, Σύμβολα, Αρχέτυπα των Ελλήνων» , εκδ. Γεωργιάδη 

Δ. Δημητράκου «Μέγα Λεξικόν όλης της Ελληνικής Γλώσσας»

Πλάτωνος «Πολιτεία» εκδ. Πάπυρος

Ι.Δ. Πασσάς «Τα Ορφικά» Εκδ. «Ήλιος»


Η Εκδίκηση των Θεών



«Καμία οφειλή που καθυστερείται η απόδοσή τους δεν φθείρει τόσο πολύ τις ελπίδες του αδικημένου ούτε τον ταπεινώνει τόσο, και καμία δεν αυξάνει τόσο πολύ τη θρασύτητα και την τόλμη του πονηρού όσο η οφειλή της τιμωρίας. Οι τιμωρίες που αντιμετωπίζουν αμέσως τις θρασείες πράξεις εμποδίζουν τα μελλοντικά αδικήματα και μαζί είναι η καλύτερη παρηγοριά για τα θύματα», Πλουτάρχου: Περί των υπό του θείου βραδέως τιμωρουμένων, 548Ε.



Αρκετοί ρωτούν γιατί οι Θεοί τιμωρούν και γιατί σε πολλά αποσπάσματα της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας εμφανίζονται να εκδικούνται. Π.χ. οι Ερινύες κατά του Ορέστη, οι Θεές σκοτώνουν όσους τις δούν χωρίς αυτές να θέλουν, ο Θεός Διόνυσος τιμωρεί τον Πενθέα για την απιστία του, ο Θεός Απόλλων πλήττει με αρρώστιες τους κατοίκους των Δελφών διότι σκότωσαν τον Αίσωπο, κτλ.



Κατ’ αρχήν οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι ο όρος εκδίκηση (το αντιπεπονθός όπως καλείται στην Αρχαία Ελληνική Γραμματεία) στην θεϊκή της σημασία δεν έχει σχέση με την αρνητική σημασία που εμπεριέχει η ανθρώπινη εκδίκηση. Εκδίκηση από τους Θεούς είναι η προστασία και η άμυνα που παρέχουν οι Θεοί στους ευσεβείς. Όσοι συνωμοτούν κατά της Αληθείας, της Λατρείας και της Πατρίδος είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι θα υποστούν την Εκδίκηση των Θεών.


«Οι Θεοί, γνωρίζοντας άριστα την κατάλληλη στιγμή για τη θεραπεία της κακίας, δίνουν στον καθένα ως φάρμακο την τιμωρία, η οποία ούτε κοινό μέτρο της έκτασής της έχει ούτε ένα και τον αυτό χρόνο για όλους», μας λέει ο Πλούταρχος στο ίδιο σύγγραμμα, 550Α.


Η Εκδίκηση των Θεών σηματοδοτεί την πορεία από την καταστροφή στην παλινόρθωση, από την αδικία στην ειρήνη και ως τέτοια είναι αντικείμενο αναμονής και αγαλλιάσεως. Η Εκδίκηση των Θεών δεν προτρέπει σε ανθρώπινη εκδίκηση αλλά αντιθέτως αποτρέπει την ανθρώπινη εκδίκηση. Απαγορεύει η τιμωρία των κακούργων να είναι μεγαλύτερη από την σοβαρότητα του εγκλήματος. Δηλαδή δεν είναι σωστό να ισοπεδωθούν δύο χριστιανικές εκκλησίες επειδή ισοπεδώθηκε ένας Ελληνικός Ναός, ούτε να θανατωθούν δύο εκατομμύρια ναζωραίοι επειδή σφαγιάστηκαν ένα εκατομμύριο Έλληνες. Η τιμωρία σε ποσότητα και σε ποιότητα πρέπει να είναι ανάλογη με το έγκλημα.


Οι Θεοί παίρνουν εκδίκηση από αυτούς που Τους μισούν. Θα πάρουν εκδίκηση για τον θάνατο των ευσεβών που μαρτύρησαν για την Ελευθερία και την Πίστη. Θα εκδικηθούν το αίμα των τέκνων Τους. Εδώ πρέπει να προσέξουμε ότι η εκδίκηση των Θεών έρχεται εξ αιτίας του οίκτου που έχουν για τους ανθρώπους. Θέλουν να τους απελευθερώσουν από την τυραννία των βεβήλων.


Οι Θεοί εκδικούνται για τους εξής λόγους: Για να επανέλθει στην κοινωνία η ειρήνη και η αρμονία. Για να διατηρείται η Δικαιοσύνη. Για τον σωφρονισμό και την εμπέδωση της πειθαρχίας. Όπως γράφει ο Επικούρειος φιλόσοφος Έρμαρχος: «η απειλή της τιμωρίας απευθύνεται σ’ εκείνους που δεν προνοούν για το κοινώς ωφέλιμο», και συνεχίζει: «οι κοινοί άνθρωποι παντού χρειάζονταν κάποιον να τους εμποδίζει να ενεργούν ενάντια στο συμφέρον τους». Για την βελτίωση του ανθρωπίνου γένους. Αναπτύσσεται έτσι σε προσωπικό και ομαδικό επίπεδο η ακεραιότητα, η φιλοκαλία, και η αίσθηση του καθήκοντος. Για να πραγματοποιηθεί η απελευθέρωση της ανθρωπότητος από τις δυνάμεις του σκότους.


Η Δικαιοσύνη και η Σωτηρία είναι ο τελικός στόχος της θεϊκής Εκδικήσεως. Η θεϊκή Εκδίκηση ποτέ δεν είναι ο στόχος, είναι ένα μέσον για να επιτευχθεί ο στόχος. Πολλές φορές οι Θεοί χρησιμοποιούν για την εφαρμογή της δικαιοσύνης ανθρώπους ή και λαούς για να τιμωρηθούν αυτοί που διέπραξαν κάποιο έγκλημα ή ασέβησαν έναντι των Θεών. Ο Ορέστης έγινε όργανο δικαιοσύνης του Θεού Απόλλωνος, οι εχθροί της Ελλάδος είναι τα όργανα δικαιοσύνης των Θεών κατά των Ελλήνων όταν ασεβούν και αποστατούν από τους Θεούς. Αυτό μας λέει και ο Πλούταρχος στο «Περί των υπό του θείου βραδέως τιμωρουμένων», 552F: «Η θεότητα χρησιμοποίησε πράγματι μερικούς κακούς ως τιμωρούς άλλων, ως δημίους…»


Η Οργή (μήνις στην αρχαία γραμματεία) και η Εκδίκηση των Θεών μπορεί να πάρει πολλές μορφές: φυσική τιμωρία (τύφλωση, παράλυση), πνευματική τιμωρία (σύγχιση του νού) και συναισθηματική τιμωρία (εγκατάλειψη του ατόμου από τους Θεούς στην μοναξιά και την αδυναμία του).


Ενώ είναι εμφανές ότι σωτηρία και δικαιοσύνη συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους, η Εκδίκηση και η Καλωσύνη των Θεών δεν αντιφάσκουν κατ’ ουδένα τρόπο. Το θείον εξ ορισμού είναι πάντοτε καλό, αλλά μετατρέπεται σε τιμωρό για συγκεκριμένο αδίκημα, σε δεδομένη στιγμή, κατά συγκεκριμένου ατόμου. Αυτό δεν αλλάζει την γενική εικόνα των Πανάγαθων Θεών.


Το γεγονός ότι η Εκδίκηση των Θεών είναι στην υπηρεσία της σωτηρίας αποδεικνύεται από την αναζήτηση και την χαρά με την οποία αναμένεται αυτή από τους ευσεβείς. Δεν υπάρχει ίχνος κακίας στην Θεϊκή Εκδίκηση. Οι άνθρωποι αγαλλιάζουν όταν έρχεται η Εκδίκηση των Θεών διότι φέρνει την λύτρωση και την συμφιλίωση των ανθρώπων με τους Θεούς. Η Εκδίκηση των Θεών φέρνει ανακούφιση και ελπίδα. Διώχνει μακριά τα τελευταία εμπόδια για την αιώνια ευδαιμονία εφόσον ξεκαθαρίζει τον δρόμο της αρετής από της κακίας.


Η έκκληση των ανθρώπων για Θεϊκή Εκδίκηση είναι έκκληση για δικαιοσύνη. Η Θεϊκή Εκδίκηση είναι η εμψύχωση των καταπιεσμένων και η τιμωρία των καταπιεστών. Χωρίς την Εκδίκηση των Θεών δεν υπάρχει δικαιοσύνη ούτε μέλλον για την ανθρωπότητα. Η Εκδίκηση των Θεών είναι η τελευταία ελπίδα των κατατρεγμένων που δεν μπορούν να περιμένουν τίποτε πιά από τους επίγειους δικαστές. Εάν δεν εκδικούντο οι Θεοί δεν θα υπήρχε δικαιοσύνη στην γή. Η δικαιοσύνη θα χανόταν για πάντα. Θα επικρατούσε αναρχία. Η απουσία Εκδικήσεως των Θεών φέρνει την καταστροφή. Φέρνει την αδικία, την δουλεία, την ειδωλολατρεία.


Σε αντίθεση με την ανθρώπινη γλώσσα, στην γλώσσα των Θεών Εκδίκηση και Αγάπη δεν σχηματίζουν ένα αντιφάσκων ζεύγος. Επομένως η Αγάπη και η Εκδίκηση των Θεών δεν αντιφάσκουν. Η Εκδίκηση των Θεών δεν έχει να κάνει σε τίποτε με την στιγμιαία οργίλη και μισητή τάση προς καταστροφή. Επίσης η Αγάπη των Θεών δεν είναι απλώς ένδειξη στοργής, αλλά μπορεί να αποκαλυφθεί ως οργή και ζήλεια.


Η Εκδίκηση των Θεών κάνει γνωστή την παρουσία Τους. Όπως ακριβώς ένας άρχων πρέπει να κάνει γνωστή την παρουσία του και να τιμωρεί το κακό. Θεός που δεν τιμωρεί το κακό δεν είναι Θεός. Ατιμωρησία του κακού θα έδειχνε έλλειψη αγάπης για τον λαό από τους Θεούς.


Από τα πιό χαρακτηριστικά σημεία της Ελληνικής Θρησκείας είναι ο Δράκος Πύθων που κατεδίωξε την Λητώ, την μητέρα του Θεού Απόλλωνος, για να την εμποδίσει να γεννήσει το θείο βρέφος. Όταν ο Θεός Απόλλων γεννήθηκε, εκδικήθηκε αμέσως τον Δράκοντα σκοτώνοντάς τον. Όλοι οι Ήρωες στην Ελληνική Παράδοση τιμωρούν το άδικο. Ο Θησεύς αντιμετωπίζει κατά σειρά τους κακούργους Περιφήτη, Σίνι, Σκίρωνα, Κερκυώνα, Προκρούστη, και τους τιμωρεί σκληρά.


Η εκδίκηση λοιπόν δεν έχει την σύγχρονη σημασία. Στην θεϊκή γλώσσα είναι μία δικαστική παρεμβολή που σώζει και αποζημιώνει το θύμα, και επιβάλλει στον εγκληματία τις δίκαιες συνέπειες της στυγερότητός του. Όπως λέει και ο θείος Πλάτων στους Νόμους, 728c: «η τιμωρία είναι πάθημα που ακολουθεί την αδικία», ενώ ο Πίνδαρος μας λέει ότι «η τιμωρία είναι η θεραπεία της ψυχής, ενώ ο Θεός της δικαίας τιμωρίας είναι αρμόδιος να ορίζει τον χρόνο, τον τρόπο και την έκταση του επιβλητέου σε κάθε άδικο άνθρωπο κολασμού», (Πλούταρχος ενθ. ανωτ. 550Α).


Η Οργή και η Εκδίκηση είναι πράξεις που γεννώνται από Καρδιές που αγαπούν με πάθος τους ανθρώπους, που θέλουν το καλό τους, που στεναχωρούνται όταν βλέπουν αδικίες, και πάντα ζητούν άλλο τρόπο επεμβάσεως.


Ακόμα και οι απλοί άνθρωποι εξοργίζονται μπροστά σε στυγερά εγκλήματα: στην παιδεραστία, αθεΐα, ανθρωποκτονία, ειδωλολατρεία, τυραννία, πόσο μάλλον οι Θεοί. Η ηθική καταδίκη από τους ανθρώπους για τέτοια εγκλήματα είναι άμεση. Γιατί να περιμένουμε οι Θεοί να είναι λιγώτερο ηθικοί από μάς;


Οργή και Εκδίκηση είναι οι κατάλληλες, ευαίσθητες και ηθικώς δίκαιες αντιδράσεις στην αδικία και την τυραννία. Η συγχώρεση της αδικίας αν δεν προηγηθεί η ηθική καταδίκη και εκδίκηση εναντίον του εγκληματίου δεν είναι τίποτε άλλο από εγωϊστική απάθεια. Αναισθησία στα δικαιώματα και την αξία του θύματος. Είναι φόβος στην αντιμετώπιση του εγκληματίου.


Το ερώτημα λοιπόν δεν πρέπει να είναι «γιατί εκδικούνται οι Θεοί», αλλά «ποιά τα αντικείμενα της εκδικήσεως και ποιοί οι στόχοι της εκδικήσεως»; Η σωτηρία είναι ο σκοπός της εκδικήσεως. Η Εκδίκηση των Θεών φέρνει αγάπη, αγαλλίαση, ελπίδα και σωτηρία σε όλο τον Κόσμο. Οι ευσεβείς άνθρωποι δεν ανησυχούν από την παρουσία της εκδίκησης των Θεών αλλά από την απουσία της.


Παρ’ όλα αυτά η υπομονή των Θεών ως προς τους αθέους και τους ασεβείς είναι μερικές φορές τόσο μεγάλη που μας φέρνει σε απελπισία. Θέλουν να τους σώσουν χωρίς να τους τιμωρήσουν. Μόνο όταν δεν υπάρχει άλλη επιλογή οι Θεοί εκδικούνται. «Ο Θεός επιδεικνύει πραότητα και μεγάλη υπομονή μέχρι να τιμωρήσει», (Πλούταρχος, ενθ. ανωτ. 551C).


Η Εκδίκηση των Θεών είναι αντιπροσωπευτική της κυριαρχίας που ασκούν πάνω στους ανθρώπους. Αν δεν επέμβουν είναι σαν να παραχωρούν κυριαρχικά δικαιώματα σε εγκληματίες. Θα απεδείκνυε έλλειψη αγάπης για τους υπηκόους Των αν δεν ενδιαφερόντουσαν να τιμωρήσουν όσους παρανομούν. Αν μας αγνοούσαν οι Θεοί, τότε ποιό το όφελος;


Η Αγάπη και η Καλωσύνη των Θεών είναι μόνιμα χαρακτηριστικά της Οντότητός Των, ενώ η Εκδίκηση είναι στιγμιαία αντίδραση σε κακουργηματικές πράξεις. Όταν εμφανίζονται δυνάμεις που θέλουν να καταστρέψουν την κοινωνία, τότε οι Θεοί επεμβαίνουν. Εκδίκηση (αντιπεπονθός) και Οργή (μήνις) είναι οι λέξεις που περιγράφουν ακριβώς αυτήν την επέμβαση των Θεών ώστε τα αποτρόπαια εγκλήματα των κακούργων να μην επαναλαμβάνωνται.


Οι Θεοί μισούν την ειδωλολατρεία, το ψέμμα, την ασέβεια και την αθεΐα, διότι αυτά τα αδικήματα καταστρέφουν την κοινωνία και τους ανθρώπους. Διότι η κοινωνία δεν μπορεί να επιζήσει χωρίς θεοσέβεια και κοινωνική δικαιοσύνη.


Η παράβαση των Θεϊκών Νόμων προκαλεί ενοχή. Η ενοχή προκαλεί τιμωρία. Η οποιαδήποτε ενέργεια που καταστρέφει την ενότητα της ανθρώπινης κοινωνίας είναι ασυγχώρητη. Αφοσίωση στα μέλη, αφοσίωση στις σχέσεις μεταξύ τους, αφοσίωση στους σκοπούς, είναι βασικές ενέργειες των Θεών. Η όποια αποστασία κάποιων ανευθύνων ανθρώπων θα κατέστρεφε την σχέση Θεών-ανθρώπων. Κάτι τέτοιο δεν γίνεται αποδεκτό. Οι δίκαιοι Θεοί συμπεριφέρονται στον καθένα όπως του αξίζει. Στον εναγή με οργή, στον αναγή με καλωσύνη. Ο θείος Ηθικός Νόμος της αγάπης προς τους ευσεβείς είναι αναντικατάστατος, ώστε να κάνει έντονη την αντίθεση με τον Ηθικό Νόμο της τιμωρίας των ενόχων. Όσοι δυσαρεστούνται από την τιμωρία των Θεών προς τους ενόχους εξαφανίζουν την διαφορά με την αγάπη των Θεών προς τους ευσεβείς.


Η τιμωρία των εγκληματιών έχει να κάνει με την επιβίωση της κοινωνίας. Δεν υπάρχουν αναστολές ούτε «άφεση αμαρτιών». Όταν η κοινωνία δεν ανταποδίδει στον εγκληματία την δίκαιη τιμωρία του, τότε όχι μόνο πολλαπλασιάζεται η εγκληματικότητα αλλά η εμπιστοσύνη των μελών στην δικαιοσύνη χάνεται και αρχίζουν οι προσωπικές εκδικήσεις. Πόσο μάλλον αν δεν έδιδαν οι Θεοί στον εγκληματία την δίκαια τιμωρία του.


Ίππαρχος

Πηγή